Benim sermayem yoktu. Beyoğlu'nda Sümer mağazasında İsmail Bey vardı, o yardım etti de ilk malzemeleri aldık." 1964'te ise Beyoğlu'na çıkıyor Hasip Usta, Kurabiye Sokak, Marmara Han. Yanında çalışanların sayısı yavaş yavaş artıyor zamanla, bir ara 80 kişiyi bulmuş hatta.

1974'de İtalya ile yurtdışı seferleri de başlamış Hasip Usta'nın. Orada işlerin nasıl yürüdüğünü yerinde görmek istemiş, fikir edinmiş, dostluklar geliştirmiş İtalyan meslektaşlarıyla.

Kazakistan merasim taburunun çizmeleri Usta'dan

80'li yıllarla birlikte artan talepler ve zanaatkârlığın zaman istemesi nedeniyle, onu karşılayamayan üretim. Ama Japonya, Hollanda, Almanya, Kazakistan gibi çok çeşitli ülkelere ayakkabı yapıp satmış Hasip Usta o yıllardan bu yana. Japonya'da bir firma için ayakkabı yaptığı dört seneyi şöyle anlatıyor örneğin: "Adımı duymuşlar. Sipariş verdiler. Kısa bir süre sonra da nasıl çalıştığımı görmek için kalabalık bir grupla kontrole geldiler. O, ilk ve son gelişleri oldu, bir daha da gelmediler. Dört senenin sonunda birlikte çalışmayı bırakmamızın sebebi de oradan gelen siparişlere yanıt veremememdi. Bana fabrika kur dediler, ama ben istemedim."

Kazakistan'a satılmak üzere yaptığı çizmelerin biraz da acı bir hatırası var Hasip Usta'da: "Kazakistan'ın merasim taburuna uzun çizme yapmam için beni buldular. Sene 1994. Rusya'da Ermeni bir usta varmış, önce ona ulaşmaya çalışmışlar, ama olmamış. 1995 senesinin Ekim ayının sonunda yapılacak törene yetiştirilmek üzere siparişi verdiler. Ama o yıl Ekim ayının başında eşim vefat etti. Siparişler yetişmeyecek. Bir arkadaşım bana siparişlerin bir kısmını makinede yapmayı önerdi. Onlar benden tamamını el yapımı istemiş, ben öyle söz vermişim. Ama Kazakistan'a sorduk, onlar da törene yetişmesinin daha önemli olduğunu söyleyerek kabul ettiler. Siparişleri törene yetiştirdik."

İsimsiz kitapların mahir yazarı

Bilginin kuşaktan kuşağa sağlıklı bir şekilde aktarılmamasının Türkiye'deki genel bir sorun olduğunu düşünen Hasip Usta, kendine düşen görevi yerine getirmek için ayakkabıcılıkla ilgili dört kitap yazmaya karar vermiş. Biri model, biri imalat, diğeri de takımlar hakkında olan kitapların üçü mesleki teknik kitaplar. "Benim bu konularda okuduklarım genellikle toplama kitaplar. Belki bu eksikliği ortadan kaldırabilirim düşüncesi ve çevremdeki arkadaşların ısrarı ile bu konuda çalışmaya başladım." diyen ustanın dördüncü kitap ise, meslekle ilgili deneyimlerini içeriyor ustanın. Kitaplar henüz isimsiz.

İmalat atölyesini 2001'de oğluna devreden Usta, o zamandan beri İstanbul Ayakkabıcılar Odası'nda, sadece dokuz öğrencilik sınıflarda gençlerle tecrübelerini paylaşıyor. "Kalabalıkta hem öğrenmesi zor, hem öğretmesi." diyen Usta, el becerisi, estetik ve göz zevkinin bir arada olması gereken bir meslek olarak tanımlıyor, 63 yıldır bitmeyen bir şevkle sürdürdüğü ayakkabıcılığı.