NewsPort

შინაარსი
თავფურცელი
CEO-საგან
აქტუალური » ემირატესით სტამბული-დუბაის ხაზი ყალიბდება გარემოს დაცვის პროექტები კორპორატიული მართვის ქულა AHL ზრდისა და განვითარების უწყვეტელობა თავ ჰავალიმანლარი ჰოლდინგმა გაზარდა თავისი მოგება 35 პროცენტით მღელვარე მოლოდინი ენფიდჰაში უახლოვდება დასასრულს
მოგზაურობათა » ანტაკია ათენი
თავფურცელის თემა
რისკი და კონტროლი
მუშაობის გეზი
საავიაციო სექტორის
მართვა
„თავ“ ის სამყარო » თავ ინშაათის პროფესიონალიზმი, რომელიც შეჰფერის პირამიდების ქალაქს თავ ჰავალიმანლარი პროფესიონალიზმი საერთაშორისო საავიაციო ასოციაციაში (ACI–ში) თავ ეართის (TAV Earth) მეშვეობით ტერმინალის ახლოდან გაკონტროლება BTA Catering-ის საოპერაციო სწავლების სპეციალისტი ბულენთ ოდევ იცნობთ თუ არა ამ ფირმებს? ტერმინალში “სასწრაფო დახმარების ტელეფონები” ამიერდიან ნიუს პორტ (NewsPORT) ონლაინი ოთხ ენაზე გამოდის!
ჯანმრთელობა
საზრიანი ფიქრები
ცხოვრების ორომტრიალი
სოციალური ინფორმაცია» თავ გალერი -ში მოწყობილი გამოფენები ჩემი სახე იმედია და ებრისტან ვინმეს თუ აქვს ზედმეტი კალამი? თავ ჯგუფი და ლოსევის ბავშვთა ფონდის (LÖSEV) ოჯახები მხარდამხარ სტამბოლო, სცენა შენია!
ტექნოლოგია
ძლიერი რგოლი
ინოვაცია
ცხოვრების გეზი
ხელებით შექმნილი სასწაული
დღიური » თავ - მუსიკა თავ - დივიდი თავ - გამოფენა თავ - წიგნი
აქტიური ცხოვრება » იოგა, ჯერ შენ შეგცვლის, შემდეგ კი შენს სამყაროს! თავ ქუფს” დაიწყო ფეხბურთის ტურნირით
პლატფორმა
რეზიუმე
ანკეტა / გამოკითხვა

მემეთ ალი ალაბორა

“მიყვარს უსახეობის შეგრძნება, რომელიც სუფევს საერთაშორისო ხაზებში “

მსახიობი მემეთ ალი ალაბორა, რომელსაც ვიცნობთ მისი აქტივისტური ინდივიდუალობით, თავისი დადგმებით “რეპორტიორი” და “ჰისტანბულ” აყენებს მაყურებლებს რეალობასთან პირისპირ. ის არ იყენებს მობილურ ტელეფონს, მაგრამ ტექნოლოგიის ძალიან კარგი მომხმარებელია. ის ძალიან კარგად აფასებს კომპიუტერული და ინტერნეტ ტექნოლოგიების მიერ უზრუნველყოფილ შესაძლებლობებს. ტექნოლოგიის შერჩევაშიც კი მისი აქტივისტური ინდივიდუალობა გამოდის წინა პლანზე და გავრცელებული საოპერაციო სისტემების გამოყენების ნაცვლად ის ანიჭებს უპირატესობას ლინუქსს, რომელსაც ნებისმიერი ადამიანი შეიძლება უფასოდ დაეუფლოს. ალაბორას, რომელიც ნოემბრის თვეში წარმოგვიდგება ფილმში “შვიდქმრიანი ჰურმუზი”, გავესაუბრეთ მის ბავშვობაზე, სამსახიობო კარიერაზე და შიდა და საერთაშორისო ხაზების ტერმინალთა მომაჯადოვებელ ატმოსფეროზე.

მოგვიყევით იმის შესახებ თუ რატომაა თქვენი სახელი “მემეთ ალი” და არა “მეჰმეთ ალი “. . .
მემეთ ალი ალაბორა:

`მამაჩემი არის ძველი კომუნისტი და მან მოისურვა დაერქვა ჩემთვის ნაზიმ ჰიქმეთის ვაჟიშვილის სახელი “მემეთ”. მაგრამ დედაჩემმა მემეთ”-ის ნაცვლად მოინდომა დაერქვა ჩემთვის “ალი”. რაზეც მოუვიდათ კამათი. ბაბუაჩემმა კი ორივეს უთხრა: “რას ჩხუბობთ ამის გულისთვის. დაარქვით ორივე სახელი - მემეთ ალი”. ასეც მოხდა. ის რაც ეხება სახელს ჩემთვის ძალზედ მნიშვნელოვანია. როცა მე 15 წლის გავხდი დედაჩემმა აიღო ჩემთვის ახალი პირადობის მოწმობა, რომელშიც რეგისტრატორს შეცდომით ჩაუწერია სახელი “მეჰმეთ”. იმისათვის რომ ხელახლა ჩამეწერებინა სახელი “მემეთ” მივმართე ფათიჰის რაიონის მმაჩ-ის ბოუროს არქივს, სადაც დავიწყე ძებნა 1977 წლის 25 ნოემბრის შეტყობინება გადაგზავნის შესახებ. ვინაიდან ჩემი პირველი პასპორტი და პირადობის მოწმობა დაკარგული მქონდა, ამიტომაც ხელთ აღარ გამაჩნდა რაიმე ოფიციალური საბუთი, სადაც ეწერებოდა ჩემი ნამდვილი სახელი “მემეთ”. ამიტომაც ახლანდელ საბუთებში ჩემი სახელი წერია როგორც “მეჰმეთ”. როცა მოვიცლი აუცილებლად მივმართავ სათანადო განცხადებით და საბუთებში ჩემი სახელი ისევ “მემეთ” იქნება.

თქვენს ოჯახში ძალიან ბევრი მსახიობია. მამათქვენი მუსტაფა ალაბორა, დედათვქვენი ბეთულ არიმ, მამიდა დერია ალაბორა. ყველა გამოჩენილი მსახიობია. გთხოვთ მოგვიყვეთ თქვენს ოჯახსა და ბავშვობაზე.

მემეთ ალი ალაბორა: თუ გნებავთ ჯერ ჩემს ოჯახზე მოგიყვებით. სიმართლე რომ გითხრათ პირველად ვყვები ამის შესახებ... მამაჩემის მამის მხარე 1910 წელს სელანიკიდან სტამბოლში გადმოსახლებულა. როცა 1923 წელს მოხდა გაცვლა ბაბუაჩემს სელანიკში არსებული მისი ქონების სანაცვლოდ სტანბოლში შიშლის რაიონში მისცეს ერთი კორპუსი. შემდგომში ჩვენმა დიდმა ბებიამ ეს კორპუსი გადასცა მშენებელ მენარდეებს და ისინი გაკოტრდნენ. ანუ ოჯახმა გადაიტანა ჩეხოვის დრამა. მამაჩემის დედის გვარს კი წარმოადგენენ ჩალლი და ფინარის ოჯახები. სელაჰათთინ ფინარ მამაჩემის ბიძაა. სელაჰათთინ ფინარის მამა სადიქ ეფენდი არის ჩალების გვარის ძველი წარმომადგენელი. მხატვარი იბრაჰიმ ჩალლიც ჩვენი შორეული ნათესავია. მამაჩემის დედის დედა ქალბატონი ისმეთი არის ალთუნიზადელი სტანბოლოს მკვიდრი. დედაჩემის მამის გვარი წარმოშობით სელანიკიდან არის. დედაჩემის დედის გვარი მდინარე თუნას (დუნაის) სახელწოდებიდან მოდის და არის “იეშილთუნალი”. ბულგარეთის რუსჩუქ სახელწოდების რეგიონიდან გადასახლდნენ გირითში. გირითის შემდეგ კი ანატოლიისკენ დაიძვრნენ და საბოლოოდ იქ დასახლდნენ. დედაჩემი დაიბადა ჩემიშქეზექში, ხოლო გაიზარდა ედრემითში. მაგრამ ბაბუაჩემი, მამაჩემი და მე სტანბოლელები ვართ. დედაჩემმაც 18 წლის ასაკიდან დაიწყო სტანბოლში ცხოვრება. მე გავიზარდე შიშლის რაიონში. ჩემმა ცხოვრებამ გაიარა შიშლის, მეჯიდიექოის, ნიშანთაშის, გაირეთთეფეს და თაქსიმის რაიონებს შორის. გარდა იმ ხუთთვიანი პერიოდისა, რა დროსაც ვიხდიდი სამხედრო ვალს ბაბაესკიში, მე სტანბოლის ფარგლებს გარეთ დიდ ხანს არსად არ მიცხოვრია. აქედან გამომდინარე, მე არც კი ვიცი რა ნიშნავს სტანბოლის გარდა სხვა რომელიმე ადგილას ცხოვრება.

ის ფაქტი, რომ თქვენს ოჯახში ამდენი მსახიობია, ალბათ ფესვებიდან მომავალი კულტურული სიმდიდრიდან გამომდინარეობს...

მემეთ ალი ალაბორა: ჩემი ოჯახის კულტურული ფესვები ძალზედ ხელშემწყობი აღმოჩნდა ხელოვნებისათვის. აღზრდა ხდება არა მხოლოდ განათლებით, სკოლაში სიარულით, დედათქვენისა და მამათქვენის მიერ მოცემული დისციპლინით, არამედ იმ კულტურული კლიმატით, რომელიც სუფევს თქვენს სახლში. ძალზედ მნიშვნელოვანია ის, თუ როგორი საჭმელები მზადდება, როგორ მუსიკას უსმენენ და რომელ რიტუალებს ასრულებენ თქვენს ოჯახში. ჩვენს სახლში ზეთზე დამზადებული ყველა კერძი შაქრის დამატებით კეთდებოდა, ვუსმენდით თურქულ კლასიკურ მუსიკას. მამაჩემს ძალიან უყვარდა დასავლეთის კლასიკური მელოდიები.

მამათქვენი გახდა თურქეთის ძალიან ძნელი დღეების მოწმე. თქვენ როგორ გახსენდებათ თქვენს ბავშვობაში ის დღეები?

მემეთ ალი ალაბორა: ჩემს დაბადებას უნდა ვუმადლოდე ეჯევითის ამნისტიას. მამაჩემმა გადაიტანა ძნელი პერიოდი 1971 წლის მემორანდუმის შემდეგ. მამაჩემი და მისი მეგობარი მურათ ბელგე ორნახევარი წლის პატიმრობის შემდეგ ეჯევითის ცნობილი ამნისტიის შემდეგ განთავისუფლდნენ. წესით მამაჩემი ციხიდან 1980 წელს უნდა გამოსულიყო, მაგრამ ამნისტიის წყალობით 1974 წელს გამოვიდა ციხიდან. მე კი დავიბადე 1977 წელს. ანუ მე არ განვეკუთვნები იმ ბავშვთა რიცხვს, რომელთა მამებიც დაპატიმრებულნი იყვნენ 1980-იან წლებში და 80-იანი წლების პერიოდი გატარებული ჰქონდათ უმამოდ. მაგრამ 1980-იანი წლები მახსენდება როგორც გაჭირვების წლები. ვინაიდან მამაჩემი ნასამართლევი იყო, ანუ 1402 ნომრიანი, ამიტომაც მის სახელმწიფო ჩინოვნიკობას მოუღეს ბოლო. ქალაქის სახელმწიფო თეატრში ის მუშაობდა როგორც სახელმწიფო მუშაკი და რიზა ზობუს ხელმძღვანელობის პერიოდში ის გაანთავისუფლეს სამსახურიდან. მე ახლა ბუნდოვნად მახსენდება ის პერიოდი, როდესაც სამსახურიდან განთავისუფლების შემდეგ მან ერთნახევარი წლის განმავლობაში მეთევზედ იმუშავა რათა სახლში ლუკმა პური შემოეტანა. მაშინ მე ამას ვერ ვათვითცნობიერებდი, მაგრამ ახლა როცა ვიხსენებ, მესმის, რომ ჩვენმა ბავშვობამ ძნელი პერიოდიდან გაიარა.

“აეროპორტები ერთის მხრივ მოგვაგონებენ “თვითდავიწყების ადგილს”..

“მიყვარს მგაზვრობა, “გამგზავრების” მდგომარეობა. გაგიჟებით მიყვარს აეროპორტები, მიყვარს ტერმინალში ყოფნა. ნაზიმ ჰიქმეთს დღეს რომ დაეწერა თავისი ნაწარმოები - “ადამაიანთა პორტრეტები ჩემი სამშობლოდან”, წინამოსამზადებელი სამუშაოებისათვის ის გაატარებდა საკმაო დროს შიდა და საერთაშორისო ხაზების ტერმინალებში. და იქნებ ამჯერად გამოვიდოდა ახალი წიგნი სახელწოდებით “ადამიანთა პორტრეტები მსოფლიოდან”.
ერთის მხრივ აეროპორტები მეჩვენება “თვითდავიწყების ადგილად”, ნულოვან წერტილად. საერთაშორისო ხაზებში ვერ გებულობთ თუ რომელ ქვეყანაში იმყოფებით. ჩემზე დიდ გავლენას ახდენს იქაური უსახო ატმოსფერო. მიყვარს “უსახეობის” შეგრძნება. როგორც ეს აღწერილია ფილმ “ტერმინალში”, იქ მთელი სამყარო წარმოგვიდგება დაპატარავებულ მდგომარეობაში. მსოფლიოში არსებული შიშები, დანაკარგები, ლტოლვილობა, დადგენილი წესების გარღვევის სურვილი, სევდა, ბედნიერება, მოკლედ, მსოფლიოში რაც კი არსებობს, რაც კი აქტუალურია თქვენ ყველაფერს იხილავთ ტერმინალებში. მსოფლიოს ამსახველი ბარომეტრივით. ბოლო 10 წლის განმავლობაში საჰაერო მგზავრობის მკვეთრი გაიაფების შედეგად ადამიანთა მრავალსახეობამაც საკმაოდ იმატა. თვითფრინავი როგორც ძველ დროებში აღარ წარმოადგენს ძვირ სატრანსპორტო საშუალებას. ზოგჯერ ევროპაში მატარებლებით მგზავრობაც კი უფრო ძვირია.”

მსახიობობამ როგორ მიგიზიდათ?

მემეთ ალი ალაბორა: მე ძალიან მკვირცხლი ბავშვი ვიყავი. მიყვარდა ისტორიების მოყოლა და ვინმეს მიბაძვა. შევკრებდი ბავშვებს და ჩვენს აგარკაზე თეატრს მოვაწყობდი. მე ჯერ კიდევ დაწყებით სკოლაში მინდოდა მსახიობი გავმხდარვიყავი. მას შემდეგ რაც დავამთავრე საშუალო სკოლა და გადავედი ლიცეუმის პირველ კლასში, მაშინ საბოლოოდ მივიღე გადაწყვეტილება ვყოფილიყავი მსახიობი. ლიცეუმის დამთავრების შემდეგ როგორც ნებისმიერი თურქი ახალგაზრდა შევედი უნივერსიტეტის მისაღებ გამოცდებზე და ჩავაბარე სტანბოლის უნივერსიტეტის სახელმწიფო კონსერვატორიაში. ამდაგვარად, ისევე როგორც დედაჩემი და მამაჩემი მეც გავხდი ილდიზ კენტერის მოწაფე.

თქვენ გვახსენდებით როგორც 90-იანი წლების ფენომენის სავაშ აის “ა” გუნდის ახალი ამბების მაძიებელი რეპორტიორი. ალბათ მაშინ თქვენ კონსერვატორიის ახალგაზრდა მოწაფე იყავით?

მემეთ ალი ალაბორა: ლიცეუმი დავამთავრე ნახევარ სემესტრში ექსტერნით. ამდაგვარად მოვიგე დროში და გამოცდილების მიღების მიზნით მსურდა რაიმეს გაკეთება. ერთ დღეს სავაშ აიმ მამაჩემს ბარში გაუარა. “შენსავით გონებამახვილ, ენერგიულ და მოუსვენარ ბავშვებთან ვმუშაობთ ჩვენ, გსურს თუ არა შემოგვიერთდე?”. კონსერვატორიაში სწავლის დაწყებამდე ექვს-შვიდთვიანი გამოცდილების მიღების მიზნით მონაწილეობა მივიღე “ა გუნდში”. ექვსი თვის ნაცვლად ეს “გამოცდილება” გაგრძელდა ორნახევარი წელი. პირველ კურსზე ორშაბათი, სამშაბათი, ოთხშაბათი და ხუთშაბათი დღეები მივდიოდი სასწავლებელში იქიდან კი ოფისში. პარასკევს, შაბათსა და კვირას ამბების მოსამზადებლად ისრაელში მივემგზავრებოდი. სასწავლებლის ბოლო ორ კურსს მხოლოდ ვსტუდენტობდი.

ძალზედ ცოტა ახალგაზრდა თუ გაბედავს ასეთ საქმის გაკეთებას...

მემეთ ალი ალაბორა: მე ყოველთვის მაინეტერესებდა გარე სამყარო. იალოვაში ჩვენ გვქონა სააგარაკე სახლი. იქ ჩემი შესაძლებლობებიდან გამომდინარე ვცდილობდი რაღაცრაღაცეები გამეყიდა. ვიხსენებ კიდევაც 10 წლის ასაკში ვცადე მევაჭრა სიმითით, მაგრამ ბებიამ ყფლება არ მომცა ამაზე. მაგალითად ბასკეტბოლს ვთამაშობდი და ჯერ კიდევ 11 წლისა მარტო დავდიოდი ვარჯიშებზე. შემდგომში ბეიოღლუს რაიონში დამოუკიდებლად მოვძებნე ფრანგული ენის კურსები და დავიწყე სიარული. არავის არ უთქვამს ჩემთვის წადი ფრანგული ისწავლეო.

გარაჟისტანბულში თქვენ თამაშობთ “რეპორტიორი” სახელწოდების მქონე დადგმაში. რას პოულობთ მასში თქვენი რეპორტიორობის დღეებიდან?

მემეთ ალი ალაბორა: ის რა გამოცდილებასაც ჩვენ დავაგროვებთ ერთ მშვენიერ დღეს ახალ რაღაცად გადაიქცევა. პიესა “რეპორტიორი” მუსტაფა და ოვულ ავქირანების მიერ რეალობაზე დაყრდნობილი სწორედ ჩემი ისტორიის განსახიერებული თამაშია. ჩემს ცხოვრებაზე და შემოქმედებაზე რვა თვის განმავლობაში ვუყვებოდი და ისინი ყველაფერ ამას იწერდნენ. ჩვენი დრამატურგი იყო ლექს ბოლმეიერი, ხოლო დამხმარე ასისტენტი კი როზ ერდემი. ჩემს მოყოლილზე დაყრდნობით ლექს ბოლმეიერთან ერთად მათ ჩამოაყალიბეს პიესა. ამასობაში მთელი ამ პროცესის განმავლობაში ჩვენთან ერთად იყო როტერდამს შოუბურგის მხატვრული რედაქტორი ჟან ზოეთი, რომელმაც გაგავაცნო როტერდამში ლექს ბოლმეიერი. შემდგომში მუსტაფა და ოვულ ავქირანებისა და ლექს ბოლმეიერის მიერ ჩემს მოყოლილზე დაყრდნობით ჩამოყალიბებული სცენარი დავიზეპირე. ის ყვება ჩემი ცხოვრების ერთ-ერთ პერიოდზე, მაგრამ ეს დროის მონაკვეთი თურქეთის გარკვეულ პერიოდსაც ესადაგება.

რომელ თეატრებში იყო ინსცენირებული პიესა “რეპორტიორი”?

მემეთ ალი ალაბორა: 2009 წლის 3 თებერვალს “რეპორტიორი”-ს პრემიერა გაიმართა როტერდამში. შემდეგ ანტვერპენსა (ბელგიაში) და ტარინში, და ბოლოს სტანბოლში ვითამაშეთ. ანატოლიაში მოვიარეთ 19 ქალაქი. საბოლოოდ ვენაში ვენის ფესტივალის პროგრამის ფარგლებში ვითამაშეთ. საიტზე ჰტტპ://მუჰაბირ-რეპორტერ.ბლოგსპოტ.ცომ/ ’–შეგიძლიათ იხილოთ ეს დადგმა. იქ კიდევ არის “რეპორტიორის შენიშვნათა დღიური”, სადაც თქვენ შეგიძლიად გამოთქვათ თქვენი მოსაზრებები. ვენაში მაყურებელთა 80 პროცენტი ინგლისურს გებულობდა. აქედან გამომდინარე პირველი 40 წუთი ინგლისურ ენაზე ვთამაშობდი, დანარჩენი დრო კი თურქულად. ინგლისურ და თურქულ ენაზე თამაშს მთლიანად მოჰყვებოდა გერმანული ზედა ტიტრები.

როგორ გადაიკვეთა თქვენი გზები გარაჟ ისტანბულთან?

მემეთ ალი ალაბორა: მუსტაფისა და ოვულის “მე-5 ქუჩის თეატრი” არის თურქეთში თანამედროვე თეატრალური ხელოვნების თანამედროვე თეატრის ერთ ერთი სამშენებლო ქვებიდან. 90-იან წლებში თურქეთში არსებობდა თანამედროვე თეატრის ხუთი დამოუკიდებელი წარომადგენელი: “ბილსაკ”, მაჰირ გუნშირაის “ოიუნ ევი”, ნაზ ერაიდას და ქერემ ქურდოღლუს “ქუმფანია”, “მე-5 ქუჩის თეატრი” და შაჰიქა თექანდის თეატრი “სტუდიო”. ოვულმა და მუსტაფამ მე-5 ქუჩის თეატრის 10 წლისთავის საზეიმოდ დაიწყეს ადგილის ძებნა და კონცეფთის შეცვლით ხელოვნების კოოპერატივის დაარსების მიზნით 2005 წლის ნოემბრის თვეში დაიქირავეს გარაჟი. ჩვენ ერთმანეთი პირველად გავიცანით 2006 წლის 13 თებერვალს. ამ პროექტმა მე ძალზედ ამაღელვა და მეც შევუერთდი ამ წამოწყებას. გარაჟ ისტანბულის დირექტორთა საბჭო შედგება ხუთი კაცისაგან. ერთდროულად ურთიერთობათა დირექტორად ვმუშაობ და ეს საქმე მართმევს ჩემი სამუშაო დღის მნიშვნელოვან ნაწილს. აქ ჩვენ რამოდენიმე ქუდს ვიხურავთ. დირექტორთა საბჭოს წევრობის ქუდსა და შემოქმედის ქუდს შორის უთანხმოებები წარმოიშვება ხოლმე. თავს მაშინ როცა ძალიან მსურს როგორც ხელოვანმა განვახორციელო რაღაცა საქმე თავს იჩენს მატერიალური სიძნელეები. სწორედ ასეთ სიტუაციებში საჭიროა საქმისადმი ერთგულების გამოჩენა და თავგანწირულობა.

დავუბრუნდეთ თქვენს სამსახიობო კარიერას. ჩვენს გვახსენდება თქვენი პირველი ფილმი “მენავე”, შემდეგ დიდი პოპულარობა ტელესერიალებში. იმდენად დიდი ხანია გხედავთ ტელეკრანებზე, რომ გვიკვირს კიდევაც თქვენი ახალგაზრდა ასაკისა...

მემეთ ალი ალაბორა: 21 წლის ვიყავი როცა ვითამაშე ფილმ “მენავეში”. კატერინა მოუტსატსოს და მუსტაფა ავქირანთან გავინაწილეთ როლები. სულ ბოლოს ფილმ “აჩრდილში” ვითამაშე დამხმარე როლი. ახლა კი ვთამაშობ ეზელ აქაის მიერ გადაღებულ ფილმში “შვიდქმრიანი ჰურმუზი”. არაჩვეულებრივი, მხიარული კადრები გვყავს. ფილმი კინოთეატრებში პრეზენტირდება 20 ნოემბერს. ტელესერიალებზე საუბრისას გეტყვით რომ სულ ვითამაშე ხუთ სერიალში. “შავი ანგელოზი”, “გველის ისტორია”, “ჩემო საყვარელო ქმარო”, “ჭიანჭველის ბუდე” და “მოჩვენება”. სერიალებში დიდი მნიშვნელობა გააჩნია დროის გამოძებნას, რამდენი თავისუფალი დროც გამაჩნია იმისდა მიხედვით ვაფასებ შემოსულ წინადადებებს. “ახალგაზრდობაზე” საუბრისას კი “ა” გუნდის ზეგავლენა უნდა იყოს. სცენაზე ჩემი პირველი გამოსვლა მოხდა 1995 წელს “ა გუნდის” მეშვეობით. მე მაშინ მხოლოდ 17 წლისა ვიყავი. ესეიგი 14 წელიწადია რაც ტელეეკრანებზე გამოვდივარ. რათქმა უნდა ასეთ შემთხვევაში კაცი იკითხავს “ნუთუ ეს ადამიანი მხოლოდ 32 წლისაა?”.

დადგმები “რეპორტიორი” და “ჰისტანბულ” მეორედ როდის გაიმართება?

მემეთ ალი ალაბორა: 2009 წლის ოქტომბრის თვიდან ხელახლა ვიწყებთ. პიესა “ჰისტანბულ” დაწერა ქემალ გოქჰანმა, ხოლო მისი დადგმა განახორციელეს მუსტაფა და ოვულ ავქირანებმა. ჩვენ როზასთან ერთად მთელი წლის განმავლობაში ვთამაშობდით ამ პიესას, ამ წელსაც ვითამაშებთ. ჩვენ ასევე გვსურს ვითამაშოთ სტანბოლის “ახალ” შვიდ გორაკზე, რომლების წარმოადგენენპიესის მთავარ თემას.
“როცა მიხდება საზღვარგარეთ წასვლა, მიყვარს ტერმინალში ადრევე მისვლა და პროცედურების დამთავრების შემდეგ მის ტერიტორიაზე გასეირნება. პროცედურების ადრეულად დამთვარების მიზნით არასდროს არ უგულებელვყოფ ინტერნეტ ტექნოლოგიების შესაძლებლობებით სარგებლობას. სტანბოლის ათათურქის სახ. აეროპორტში ერთ ერთი იმ ადგილთაგანი, სადაც მე ყველაზე მეტად მიყვარს დროის გატარება, არის იშ ბანკის დარბაზი. დარბაზში შესვლამდე დროს ვუთმობ ასევე მაღაზიების დათვალიერებას. მეტწილად ვყიდულობ სიგარებს და სასმელს. სუნამოებს არ ვყიდულობ, ვინაიდან არ ვხმარობ მათ”.

რომელია ეს ახალი შვიდი გორაკი?

მემეთ ალი ალაბორა: თეფეგელ, თეფეგირ, სულთანთეფე, ენთეფე, თენექეთეფე, ქონსთანთეფე, თითრექთეფე... თეფეგელ თაქსიმ; თეფეგირ, ჯიჰანგირ; სულთანთეფე, სულთანბეილი, ენთეფე მასლაქ; თენექეთეფე, მოიცავს ძალიან ბევრ გეჯექონდუს (ქოხებისმაგვარი სახლების) უბანს, ასევე შეიძლება იყო მალთეფეს უკანა მხარეს განლაგებული გეჯექონდუს უბნები; ქონსთანთეფე, სარაიბურნუ; თითრექთეფე ბეილიქდუზუ და ავჯილარ. არ არსებობს მხოლოდ ერთი სტანბოლი. დადგმაში “ჰისტანბულ” ჩვენ შევეცადეთ გადმოგვეცა დღევანდელი სტანბოლი. სტანბოლის ნოსტალგიური მიდგომით კი არა, არამედ დღევანდელი პრობლმებით, გამოძახილებით და სიმღერებით გადმოცემა ვცადეთ.

თქვენს ჭეშმარიტ პროფესიად რომელს სფეროს მიიჩნევთ?

მემეთ ალი ალაბორა: ჩემი ჭეშმარიტი საქმე მსახიობობაა; ის იცვლება იმის და მიხედვით თუ სად ახორციელებთ მას. ინტერნეტიც შესაძლოა იყოს სცენა... მუსტაფა და ოვულ ავქირანებთან მუშაობა ჩემთვის წარმოადგენს ნამდვილ სკოლას. პიესა “რეპორტიორის” დადგმისას ჩემს მიერ შეძენილმა გამოცდილებამ დიდ გავლენა იქონია მსახიობობის მიმართ ჩემში არსებულ მადის გაღვივებაზე.

თქვენ პატარაობიდანვე გიოცნებიათ გამხდარიყავით მსახიობი, მაგრამ მსახიობი რომ არ გამხდარიყავით რომელ სპეციალობას შეარჩევდით?

მემეთ ალი ალაბორა: მუსიკოსი გავხდებოდი. ხუთი წლი განმავლობაში მე ვწერდი სტატიებს კლასიკური მუსიკის ჟურნალ ანდანტეში. ემირ გამსიზოღლუსთან ერთად 2001 წელს მოვამზადეთ რადიო პროგრამა სახელწოდებით “ის რაც არ წერია ნოტებში”. გასულ წელს კი იშ სანათში მოვამზადეთ კლასიკური მუსიკის შოუ სახელწოდებით “ბავშვებისათვის ის, რაც არ წერია ნოტებში”. მომავალ სეზონში ჩავატარებთ კიდევ სამ შოუს. მე ძალზედ კმაყოფილი ვარ იმის გამო, რომ კლასიკურ მუსიკაშიც უკვე რაღაცას ვაწარმოებ.

სხვა სფეროები თუ არის, რომლითაც თქვენ დაინტერესებული ხართ?

მემეთ ალი ალაბორა: კერძების მირთმევას და დამზადებას უკავია მნიშვნელოვანი ადგილი ჩემს ცხოვრებაში. ფოტოგადაღებებიც ჩემთვის სასიამოვნო საქმიანობაა. სახლში მაქვს შავთეთრი ბნელი ოთახი. ორ-სამ თვეში ერთხელ შევდივარ მასში. და კიდევ კომპიუტერთან დიდხანს ვატარებ დროს. საკმაოდ დიდხანს ვატარებ დროს კომპიუტერთან ისეთის საქმეებისთვის როგორიცაა ჩემთვის და მეგობრებისთვის მცირე გრაფიკული დიზაინების, ინტერნეტ გვერდების, პატარა მონტაჟების გაკეთება, ფოტოსურათების დამუშავება.