NewsPort

შინაარსი
თავფურცელი
CEO-საგან
მოგზაურობათა
თავფურცელის თემა
რისკი და კონტროლი
მუშაობის გეზი
საავიაციო სექტორის
მართვა
„თავ“ ის სამყარო » ყველაფერი TAV მობილურში ISE–ის უმაღლესი ქულა რა ხდება TAV კორპორატიულ პორტალზე? TAV–ს პრიზით ექვს კატეგორიაში აჯილდოვებენ TAV კერძო უსაფრთხოების თანამშრომელთა ახალი სერთიფიკატები TAV- ის მეხანძრეები შეხვედრა ჩემპიონ მფრინავებთან 55 წელი სტამბულის ათათურქის სახელობის აეროპორტში “ეს სტამბულია” – ფოტოგამოფენა ტავ-ის ვარსკვლავი ბავშვებისთვის ანათებს
პროფესიონალი
ხელებით შექმნილი სასწაული
სამოგზაურო ბარგი
მდგრადი განვითარების
მთლიანი ჯაჭვის ერთ-ერთი რგოლი
ტექნოლოგია
დღიური » თავ - მუსიკა თავ - დივიდი თავ - გამოფენა თავ-ჩვენი ადგილები თავ-ჩვენი ადგილები
აქტიური ცხოვრება » შეხვედრა ხელოვნებასთან TAV სახელოსნოში დაივინგი მუდმივ სწავლას ნიშნავს
რეზიუმე

თეატრის ლეგენდა

მამათქვენმა სასწავლებლად იელის უნივერსიტეტში გაგიშვათ; ოჯახში გყავდათ მსახიობი?
ჰალდუნ დორმენი: არა, ოჯახში მსახიობი არავინ მყავს თუმცა, მიმაჩნია, რომ თეატრში დავიბადე. მამაჩემი განათლებული კვიპროსელი ბიზნესმენი გახლდათ, ჩვენ სისლიში ვცხოვრობდით და ყველა სპექტაკლისა და კონცერტის სანახავად დავდიოდით; დედა ფორტეპიანოზე უკრავდა. ვფიქრობ, ჩემზე ასევე დიდი გავლენა იქონია გერმანულმა ფილმებმა, რომელთაც ჩემი გერმანელი გადია მაჩვენებდა ხოლმე ბავშვობისას.

როგორც ვიცით, მამათქვენმა გვარი შეიცვალა. საიდან მოდის გვარი „დორმენი“?
ჰალდუნ დორმენი: ეს მთლიანად მამაჩემის, როგორც პრაქტიკული ბიზნესმენის გადაწყვეტილება გახლდათ; ჩვენი თავდაპირველი გვარი ენდერი იყო; ამერიკასა და ინგლისთან მამაჩემის საქმიანი ურთიერთობების გამო მან გვარი დორმენად გადაიკეთა, ვინაიდან უცხოელებს უჭირდათ ენდერის წარმოთქმა; როგორც მამა ამბობდა, ეს ჩინელი მხედართმთავრის სახელი იყო თუმცა მე წმინდა წყლის ფანტაზიად მიმაჩნია.

სად სწავლობდით იელში წასვლამდე?
ჰალდუნ დორმენი: სცენაზე პირველად გალატასარაის უმაღლესი სასწავლებლის საშუალო კლასებში სწავლისას გამოვჩნდი; გაგონილი მქონდა თუნკ იალმანისა და სირინ დევრიმის შესახებ რობერტის კოლეჯში; ეს მსახიობები რობერტ კოლეჯის სცენაზე მთავარ როლებს თამაშობდნენ. მამა ინგლისური სწავლას მირჩევდა, მე რობერტ კოლეჯი ავირჩიე უმაღლესი განათლების მისაღებად. სირინ დევრიმი და თუნქ იალმანი იელის უნივერსიტეტში დრამის შესასწავლად წავიდნენ; იმ დროს იელი თეატრალურზე სასწავლებლად ერთადერთი უმაღლესი სასწავლებელი იყო; განაცხადს თან დახასიათებები უნდა დართვოდა; იელში ორი ამერიკელი მასწავლებლის რემომენდაციით მიმიღეს; ამისი თქმა მამისთვის პირისპირ არ მინდოდა და წერილში მივწერე, მან ძალზე ლამაზი პასუხი გამომიგზავნა, მწერდა, რომ ჩემი ოცნებების ასრულებაში ყველანაირად დამეხმარებოდა, ოღონდ ერთი პირობით – საუკეთესო უნდა გავმხდარიყავი.

გქონდათ თუ არა მსახიობობა გადაწყვეტილი იელიში სწავლისას?
რეჟისორობა მინდოდა; ჩემი ოცნება კინო იყო; რეჟისორობასაც ვსწავლობდი და მსახიობობასაც – სკოლის პოზიცია ასეთი გახლდათ: ყველა რეჟისორს მსახიობური გამოცდილება უნდა ჰქონოდა. როდის დაბრუნდით და რა მოხდა შემდეგ?
H. D.: მაგისტრატურის დამთავრების შემდეგ, 1955 წელს, თურქეთში დავრუნდი, პირველად მუჰსინ ერთუგრულის გადაღებულ ფილმში – Kucuk Sahne – ვითამაშე, შემდეგ, 1957 წელს დორმენის თეატრი დავაარსე. 1961 წელს შევქმენი „ირმა – ქუჩის გოგო“, რომელიც თურქეთში პირველი დასავლური სტილის მუსიკალურ დადგმადაა მიჩნეული. ამის შემდეგ დავაფუძნე კინოსტუდია და 1965 წელს ორი ფილმი – „კორუფციული სისტემა“ და „მშვენიერი დღისთვის“ – გადავიღე; ორივე ფილმმა პრიზი აიღო, თუმცა ფული არ მოუტანია. მე დადგენილ წესებს არ მივყვებოდი, ეს კი კინორეჟისორებს არ მოსწონთ, ასე, რომ ჩემი ფილმების დისტრიბუციაში დახმარება არავისგან მიმიღია.

რა ცვლილებები მოახდინეთ?

H.D : მაგალითისათვის გეტყვით, რომ დამატებითი უფრო უკეთესად ნაზღაურდება. მე ფილმს ხუთდღიანი რეპეტიციის შემდეგ ვიღებდი, ყველაზე მნიშვნელოვანი ისაა,რომ ჩემი ფილმები ხმოვანი იყო; ეკრემ ბორასა და ბელგინ დორუქს მრავალ ფილმში მიუღიათ მონაწილეობა, მაგრამ მათი ნამდვილი ხმის მოსმენა მხოლოდ ჩემს ფილმებშია შესაძლებელია. ფილმებს თავისი უარყოფითი მხარეც აქვთ, თუმცა, თავის დროზე ესენი ყველაზე ცნობილი ფილმები იყო სტილისა და სცენარის ასპექტით. „კორუფციულ სისტემაში“ ბორანის სცენა გადავიღეთ და იქ მთავარი მოქმედი პირების ცხოვრებაში არაფერი შეგვიცვლია, გარდა ეკიპირებისა. მუცლის ცეკვის სცენაში ერთ უჩვეულო მიდგომას მივმართეთ: მაშინ მუცლის ცეკვის გადაღება ძალზე მიღებული გახლდათ – ყველა ფილმში ერთი ასეთი ცეკვა მაინც უნდა ყოფილიყო; ეს სცენა მეც გავაკეთე – აიფერ ფერეი ცეკვავდა, მაგრამ ჩვენ ამ დროს მხოლოდ მის სახეს ვაჩვენებდით. კიდევ იყო დაკრძალვის სცენა, სადაც ბრბოსაგან სრულებით გამოცალკევებული ისმეთ აი ლაპარაკობს. ასე, რომ სტერეოტიპებისაგან თავის დაღწევის მიზნით უამრავი ექსპერიმენტული რამ გავაკეთე.

დორმენის თეატრი ორჯერ დახურეთ, რა მოხდა?
H. D.: პირველი ორი ფილმისათვის განხორციელებული ინვესტიციების გამო ყველა მოგება დავკარგეთ; მერე 1972 წელს – ეკონომიკური კრიზისის დროს დავიხურეთ, თუმცა, მაინც არ ვჩერდებოდი: ტელევიზიაში ვმუშაობდი, შვიდი წელი Milliyet–ის კორესპონდენტი ვიყავი, მერე წლები გავიდა და 1984 წელს კვლავ გავხსენით თეატრი, თუმცა, 2001 წელს ისევ დაგვიდგა ძნელბედობის ჟამი ეკონომიკური კირიზისის გამო და თეატრმა დახურვა ამჯობინა; 2006 წლის 13 მარტს ჩვენი 50 წლისთავის იუბილე შთამბეჭდავი მიღებით აღვნიშნეთ. ჩემი აზრით, დორმენის თეატრმა ყველა ამ პროცესების მანძილზე და შედეგად თავისი ღირსეული ადგილი დაიმკვიდრა.

რამ აქცია დორმენის თეატრი ლეგენდარულად?
H. D.: დორმენის თეატრი დორმენის მსახიობთა თეატრი გახლდათ, აქ ყველა მსახიობი წინა პლანზე იყო და რომელიმე ერთი სახელი არ გამოირჩეოდა; ეს ერთიანი რეპერტუარის თეატრი იყო; ჩვენ ბევრ ადამიანს ვასწავლეთ, ამიტომაცაა, რომ მას დღეს „დორმენის სკოლად“ მოიხსენიებენ.

ჰალდუნ დორმენი – სხვადასხვა რაკურსით
თეატრის ლეგენდა
თურქეთის თეატრის ცოცხალი ლეგენდა, ჰალდუნ დორმენი, კვლავაც აგრძელებს შემოქმედებით მარათონს დირექტორის, მსახიობის, მწერლისა და პედაგოგის რანგში და, თანაც, ისეთი ტემპით, რომ მისი ახალგაზრდა სტუდენტებისათვისაც კი ხშირად რთულია ფეხის აწყობა.

პრიზის მფლობელი რეჟისორი
"Bozuk Duzen” (კორუფციული სისტემა) (1965) - დრამა
1966 წელს ფილმების ოქროს ფორთოხლის ფესტივალზე დაჯილოვდა პრიზებით საუკეთესო ფილმის, საუკეთესო ეკრანიზაციისა და საუკეთესო მეორეხარისხოვანი მსახიობის (მუსფიკ კენტერი) ნომინაციებში.
“Güzel Bir Gün İçin” (მშვენიერი დღისთვის“) (1965) - კომედია
1967 წელს ფილმების ოქროს ფორთოხლის ფესტივალზე დაჯილოვდა პრიზებით საუკეთესო კომედიის, საუკეთესო ეკრანიზაციისა და საუკეთესო მეორეხარისხოვანი მსახიობის (ეროლ გუნაიდინი) ნომინაციებში.

ნიჭიერი მწერალი
სცენარისტობის, მსახიობობისა და რეჟისორობის გარდა, დორმენი შვიდი წლის მანძილზე გაზეთ Milliyet–ის კორესპონდენტიც გახლდათ. ამასთან, მასვე ეკუთვნის სამი წიგნი: „დათქმა“, „ანტრაქტი“ და „აქტი 2“. ამჟამად დორმენი გაზეთ Aydınlık–ის მხატვრული რუბრიკის მიმომხილველია.

“ტერმინალებში მაღაზიების შემოვლა მიყვარს“
ჰალდუნ დორმენი ნიუ იორკში 51–ჯერ იყო, ხოლო ლონდონში 40–ჯერ იმოგზაურა; მისი მოგზაურობები, ძირითადად, საქმიანია. დორმენი 10 კაციან ჯგუფთან მოგზაურობს, საკუთარი დის – გულერ იიგითის, ასევე, გოქსელ კორთაისა და მუსტაფა ალაბორას ჩათვლით. ბოლო დროს – ახალ წელს – მადრიდში იმოგზაურა. აღნიშნულმა ჯგუფმა ახალი წლის დღეებში მრავალი ქალაქი მოინახულა, წელს ისინი კოსოვოში გეგმავენ გამგზავრებას.
დორმენი გამოტყდა, რომ ტერმინალებში საკუთარი რეისის მოლოდინში მაღაზიების შემოვლა და საჩუქრების, წიგნებისა თუ ჟურნალების ყიდვა უყვარს.